“Motivasyonu olan bir çocuktum, her zaman da öyleydi: ‘Devlet beni okuttu, yetiştirdi, benim babam bu devlet için bir manada şehit oldu, ben bu devlete hizmet edeceğim,’ dedim hep. Bu memlekete yapılan haksızlıklara karşı hep çok hassas olmuşumdur. Menderes’le benim kavgam da orada olmuştur zaten. 1950’lerde devletin dövizinin tahsisatını ben dağıtıyordum; bir şeylere tenezzül etseydim, bugün çok farklı bir durumda olurdum…
Yaptıklarıma bakıyorum… ODTÜ’ye her gittiğimde, hayattan iki gün kazanırım. Sadece ODTÜ yıllarım, bir adamın hayatını dolduracak kadar, işlerle doludur. Ben Hazine’ye geldiğimde 30’lu yaşlarımın başındaydım ama Ankara’da sözü geçen bir adamdım. Politikacı benden korkardı adeta. Niye? Çünkü ben doğruyu söylüyordum. Tehditlere de aldırmazdım, hâlâ da aldırmam. Çünkü ben yapacağımı yapmışım, zaten hayatım mücadeleyle geçti. Bundan sonra yapacağım şey, bu tür kitaplarla söyleyeceklerimi söylemeye devam etmek. Bunun da Türkiye’ye bir hizmet olduğunu düşünüyorum.
Benim en iyi eserlerim ise üç çocuğumdur tabii. Üçü de çok iyi çocuklar oldular. Büyütürken tek bir fiske vurmamışımdır. Hepsi kendi alanında bir numaradır. Anneleri de onların üzerine hep bir şefkat şemsiyesi oldu.
Ben mutlu bir adamım.”